احتیاط در تفسیر ارتباط کم وزنی با زوال عقل درمیانسالی و پیری

10 آوریل 2015- براساس مطالعه ای که نتایج آن در مجله ی Lancet Diabetesand Endocrinologyمنتشر گردید، تفسیر ارتباط کم وزنی درمیانسالی و پیری با زوال عقل باید توسط متخصصان و بیماران با احتیاط صورت گیرد.

سن شرکت کنندگان در این مطالعه که بروی تقریباً 2 میلیون نفر از سال 1992 تا 2007 انجام گردید، 40 سال یا بیشتر بود(میانگین سنی این افراد 55 سال بود). در طی یک دوره ی 15 ساله تعداد 45507 نفر به زوال عقل مبتلا  شدند که 0.24  درصد از افراد شرکت کننده را شامل می شود.

 نتایج نشان داد بیشتر افراد درمعرض خطر افرادی بودند که نمایه ی توده ی بدنی آنها کمتر از  20 kg/m2بود یا به عبارتی دچار کم وزنی  بودند، درابتدای تحقیق خطر ابتلا به زوال عقل برای این افراد 34 درصد بالاتر از افراد با وزن سلامت گزارش شد. علاوه بر این نتایج این تحقیق نشان داد خطر ابتلا به زوال عقل در افرادیکه به چاقی شدید (BMIبالاتر از  kg/m240) مبتلا هستند، نسبت به افرادی با وزن سلامت  29 درصد کمتر است.

 ابتلا به زوال عقل در طی چندین دهه صورت می گیرد، بنظر می رسد اضافه وزن یا چاقی دارای تأثیرات حافظتی در برابر دمانس یا زوال عقل است با این حال در مورد تفسیر این نتایج باید احتیاط  شود. از آنجائیکه زوال عقل در یک  پروسه ی طولانی مدت حادث می شود 15 سال زمان پیگیری برای بررسی تأثیرات حفاظتی اضافه وزن در برابر دمانس، زمان کمی محسوب می شود. درحالیکه  میزان ابتلا به دیابت نوع 2 در میان افراد 45 سال و بالاتر نسبتاً شایع است، زوال عقل تنها درافرادی با سن بیش از 65 سال شایع می باشد. با توجه به تأخیر 20 ساله ی بین ابتلا به دیابت و زوال عقل  دوره ی 15 ساله ی مطالعه زمان کوتاهی برای تفسیر و نتیجه گیری قطعی در این مورد است.

 باید به این نکته ی اشاره کرد که تحقیقات وجود ارتباط  قوی بین دیابت نوع 2 و دمانس را نشان می دهد.

 زوال عقل و از دست دادن توانایی تولید انسولین در دیابت نوع 2

دانش فعلی ما در مورد زوال عقل نشان می دهد که این بیماری بدنبال تجمع پلاک های بتا آمیلوئیدی در داخل مغز ایجاد می شود. توجه داشته باشید که از دست دادن توانایی تولید انسولین درافراد مبتلا به دیابت نوع 2 به مدت طولانی با تشکیل  پلاک های آمیلوئیدی در پانکراس مرتبط است.

نکته ی دیگری که در تفسیر این مطالعه  باید به آن بدقت توجه کرد نحوه ی درمان دیابت نوع 2 درطی دهه ی90 میلادی و قبل از این دهه است. در طی این مدت، بندرت دیابت نوع 2 با تزریق انسولین درمان می گردید در نتیجه افرادیکه به مدت طولانی به دیابت نوع 2 مبتلا بودند و توانایی بدنشان برای تولید  انسولین از دست رفته بود  تحت درمان مناسب قرار نگرفته و بدون تزریق انسولین دچار کاهش وزن شدید می شدند. اما امروزه برای جبران عدم تولید انسولین، به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، انسولین  تزریق می گردد به همین  دلیل وزن  این افراد نسبت به دهه های قبل از ثبات بیشتری  برخوردار است.

دراین مطالعه بر جزئیاتی نظیر سابقه ی چاقی یا اضافه وزن یا ابتلا به دیابت در این بیماران که در ابتدای مطالعه دچار کم وزنی بودند و به دمانس مبتلا شدند، اشاره ای نشده است، به همین علت نتیجه گیری قطعی ازنتایج این تحقیق، کار بسیار مشکلی است.

 یک سوال کلیدی  که باید به آن پاسخ داده شود مقدار وزن قبلی افرادی است که  در ابتدای تحقیق کم وزن بوده  و در طی  مدت زمان  پیگیری(15 سال) به زوال عقل مبتلا شده اند.

 سوال دیگری که وجود دارد این است که اگر مدت زمان تحقیق را تا 20 سال دیگر تمدید کنیم  چه نتایجی حاصل خواهد شد؟ آیا  خطر ابتلا به دمانس در افرادیکه در دهه ی 90 چاق بوده اند، همچنان پایین خواهد بود یا اینکه خطر ابتلا به دمانس در این افراد تا 20 سال آینده به بالاتر از آنچه  انتظار می رود، افزایش خواهد یافت؟

 تا زمانیکه  به این سوالات  پاسخ داده نشده است  پیام کلیدی  این تحقیق حفظ وزن سلامت و داشتن  یک شیوه ی زندگی فعال است که بهترین گزینه برای کاهش  خطر دمانس  در دوره ی پیری است .

منبع:

www.diabetes.co.uk/news/2015/apr/dementia-link-to-being-underweight-is-only-half-the-story-94128621.html